Dekabrın 6-da A.Şaiq adına Azərbaycan Dövlət Kukla Teatrının nəzdində yeni fəaliyyətə başlamış “Oyun” teatrı “Solğun sevgilər” adlı ilk tamaşasını ictimaiyyətin ixtiyarına verdi. Cəfər Cabbarlının “Solğun çiçəklər” pyesi əsasında hazırlanmış bu tamaşanın əsas özəlliyi və gözəlliyi müasir dövrə adaptə olunması, erotik çalarlı xoreoqrafiyası, ya da fars kimi başlayıb faciə kimi bitməsindən daha çox səhnədə müxtəlif fiziki və əqli məhdudiyyətli qeyri-peşəkar insanlarla peşəkar aktyorların yaratdığı ansambl idi. Tamaşanın rejissoru və “Oyun”un yaradıcısı Səidə Haqverdiyeva ilə də elə bu barədə danışmışıq.
– Səidə xanım, istəyirəm, əvvəlcə bir az teatrın nəzdindəki studiyalar haqqında məlumat verəsiniz: “Küllücə”, “Oyun”, “Oyuq”…
– Kukla Teatrına 2011-ci ildə gəlmişəm. Mən gələndə “Oyuq” adlı teatr studiyası artıq fəaliyyət göstərirdi. Bu, teatrların inkişafı ilə bağlı müvafiq dövlət proqramı çərçivəsində yaradılmış studiyalardan biri idi. Təbii ki, bu studiya həvəskar aktyorlar yetişdirirdi, yəni böyüklər üçün nəzərdə tutulmuşdu. Bilirsiniz ki, Kukla teatrının tamaşaçıları arasında uşaqlar çoxluq təşkil eləyir. Mən də gördüm ki, teatra gələn uşaqlar səhnəyə çox maraq göstərirlər, səhnəyə çıxmağa, kuklalara toxunmağa, onlarla təmasda olmağa can atırlar. Və teatrın rəhbərliyinə – direktor Rəşad Əhmədzadəyə “Oyuq” uşaq teatrı studiyası yaratmağı təklif elədim. Rəşad müəllim əvvəlcə dedi ki, bu, çətin məsələdir, kim gələcək? Amma mən söz verdim ki, uşaqları özüm yığacağam və direktorun razılığını alandan sonra məktəbləri gəzməyə başladım. Üç-dörd nəfərdən ibarət münsiflər heyəti təşkil elədik, altı yüzə yaxın uşağı sınadıq, onların arasından seçim elədik və seçdiyimiz uşaqların iştirakı ilə tamaşa qurduq. Xatırlayırsınızsa, Kukla teatrının mərhum baş rejissoru, əməkdar artist Ələkbər Hüseynovun “Hər birimiz bir çiçək” adlı verilişi vardı. Həmin verilişin adını yaşatmaq üçün tamaşanı da “Hər birimiz bir çiçək” adlandırdıq. May ayında həmin tamaşa oynanıldı və böyük uğur qazandı. O gündən “Oyuq” uşaq teatr studiyası fəaliyyətə başladı və bu günə qədər də fəaliyyətimiz davam edir. Artıq yeddinci ilə keçmişik. Studiya bir çox layihələrdə birincilik qazanıb. Sankt-Peterburqda keçirilən “Caz karuseli” Beynəlxalq Festivalında Qran-Priyə layiq görülmüşük, Bolqarıstanda keçirilən “Golden Sparkles European Music” Festivalında qran-pri və birincilik qazanmışıq. “Sarı gəlin” mahnısının müşayəti ilə hazırladığımız səhnəcik istedadlı yetirmələrimiz Aylin Nəcəfli, Surin və Mehrin Vəlizadələrin ifasında maraqla qarşılanmışdı.
– “Oyuq” teatrı 2012-ci ildə yaradılıb. İndi ordan çıxan uşaqlar böyüyüblər. Aralarında bu sənəti seçənlər varmı?
– İki uşağımız davam eləyir. Hazırda İncəsənət universitetinin II kursunda oxuyurlar. Hətta biri artıq peşəkar aktyor kimi reklamlara, seriallara da çəkilir. O vaxt studiyaya gələn uşaqların qalanları isə ixtisas olaraq başqa sahələri seçiblər. Amma studiyamız fəaliyyətini davam etdirir.
– Hərdən elə olur ki, valideynlər övladlarını belə studiyalara, dərnəklərə uşağın başını qatmaqdan ötrü gətirirlər. Davam eləmək istəyən uşaqlara valideynlərin münasibəti necə olur?
– Hər zaman istəkli olmurlar. Məsələn, çox istedadlı bir qızımız vardı, anası onu atasından gizli gətirirdi studiyaya. Atası elə xəbər tutduğu gün uşağı çıxartdı. Dedi ki, mənim qızım aktrisa olmayacaq. Amma o qızımız davam eləsəydi, ölkənin ən istedadlı aktrisalarından biri olardı, heyif ki, atası imkan vermədi.
– Sizi tanıdığım qədərilə, asanlıqla buraxmazdınız o qızı.
– Atası ilə danışmağa, yola gətirməyə çox cəhd elədim. Ancaq o, qısa və konkret dedi ki, qızımın aktrisa olmasını istəmirəm, amma uşağımı tanıyıram, onun fikri-zikri aktrisalıqdadır. Sonralar o qızı musiqi məktəbinə qoydular, dedilər, qız uşağı piano çalar, aktrisa olmaz.
– “Oyuq”dan sonra “Oyun” və “Küllücə” studiyalarını yaratmısınız.
– Hə. İş ondadır ki, “Oyuq” teatr studiyasının tamaşaları, bir qayda olaraq, xeyriyyə məqsədilə göstərilir. Fiziki məhdudiyyətli insanlar – böyüklər, balacalar, daun sindromlu uşaqlar, talassemiyadan əziyyət çəkənlər və s. əsas tamaşaçılarımızdır. Hətta bilet satışı olanda da əldə etdiyimiz gəlir həmin tamaşaçılarımıza yardım məqsədilə istifadə olunur. Və bizim tamaşaların heç vaxt sponsoru olmayıb. Ya da heç vaxt özümüz gəlir götürmək üçün bilet satmamışıq. Üç il əvvəl UAFA – Azərbaycana Birgə Yardım Təşkilatı “Oyuğ”un tamaşalarından birinə əlliyə yaxın uşaq gətirmişdi. Biz də həmin uşaqlarla birlikdə bir layihə etmək istədik, BMT-nin Azərbaycandakı nümayəndəliyi də bizə dəstək verdi və UAFA ilə birlikdə fiziki məhdudiyyətli və sağlam uşaqların birgə iştirakı ilə “Oyaq gözəl” adlı tamaşa hazırladıq. Maraqlı bir tamaşa alınmışdı və çox gözəl qarşılandı. Bu layihəni 2015-ci ildə eləmişdik. Məhz, ondan sonra mənim ağlıma fiziki məhdudiyyətli uşaqlar üçün teatr yaratmaq ideyası gəldi. Çünki o tamaşada fikir vermişdim ki, zaldakı uşaqlar yerlərində rahat otura bilmirlər. Onlar da səhnəyə çıxmaq, diqqət çəkmək istəyirdilər. Bu ideya barədə düşünürdüm, amma bilirdim ki, reallaşdırmaq heç asan deyil. Yeri gəlmişkən, son üç ayda haqlı olduğumu gördüm. Çətin olduğunu bilirdim, ancaq belə bir teatr yaratmağı çox istəyirdim. Nəhayət, bu ilin iyunun 3-də “Küllücə” uşaq teatr studiyası açıldı, uşaqlar seçildi. Hazırda “Qırmızıpapaq” tamaşasının məşqləri gedir. Studiyaya uşaqlarla yanaşı 18, 19, 20, 22-23 yaşında insanlar da gəlirdilər. Hətta aralarında vaxtilə səhnəyə çıxmağı arzulamış ortayaşlı insanlar da vardı. Bir var, insanlar onlara küçədə-bayırda xor baxır. Bir də var, səhnəyə çıxırlar və kimlərsə onları görür, dinləyir. Bilirsiniz, onları heç kim dinləmir, hətta bəziləri heç kimə lazım olmurlar. Odur ki, biz o insanlar üçün də studiya yaratmaq qərarına gəldik. “Oyun” teatrı belə yarandı. Bu teatrda 50 yaşında adamlar da var, 40, yaşında da, 30 yaşında da. Məsələn, zəng vurursan ki, hardasan, məşqə niyə gecikirsən? O zaman hiss eləyirlər ki, kiminsə onlara ehtiyacı var. Özü də deyim ki, çox məsuliyyətlidilər. Yəni, “Oyun” teatrı 18 yaşdan yuxarı insanlar üçün yaradılıb. Adını “Oyun” qoyduq, çünki həyatımız bir oyundur, hamımız bir oyunun içindəyik. İlk tamaşamız da Cəfər Cabbarlının “Solğun çiçəklər” pyesi əsasında hazırladığımız “Solğun sevgilər” oldu.
– Niyə məhz, “Solğun çiçəklər”, özü də “18+” adaptasiyada? Yeri gəlmişkən, tanış bir nəfər yazmışdı ki, ilk dəfə uşağı tamaşaya aparım dedim, onda da tamaşa “18+” çıxdı.
– Problem ondadır ki, Kukla teatrının adı çəkilən kimi insanların ağlına həmişə eyni şey gəlir: Tamaşa uşaqlar üçün olmalıdır.
– Animasiya da deyəndə dərhal uşaqlar üçün çəkilmiş bir şey kimi düşünülür.
– Doğrudur. Amma dünyanın hər yerində animasiyalarda da, kukla tamaşalarında da bütün incəsənət növlərində olduğu kimi müxtəlif yaş kateqoriyaları var. Məsələn, beş yaşa qədər olan uşaqlar üçün tamaşa, 13 yaşa qədər olanlar üçün və 18 yaşdan yuxarı olanlar üçün.
– Çox güman ki, bu da sovet dövründə qalmış bir stereotipdir. Kukla teatrında həmişə uşaqlar üçün tamaşalar hazırlandığı üçün insanların da beynində belə qalıb ki, Kukla teatrıdısa, mütləq və yalnız uşaqlar üçün olmalıdır.
– Amma elə deyil. Məsələn, bizim “Ağ və qara” adlı çox gözəl bir tamaşamız var. Kamran Şahmərdan quruluş verib. Moskva şəhərində keçirilən S.V.Obraztsov adına IX Beynəlxalq Kukla Teatrları Festivalında iştirak eləmişik o tamaşa ilə. İnsanlar heyranlıqla baxmışdılar, hətta bir jurnalist çox gözəl resenziya da yazmışdı. Və orda hər yaşdan tamaşaçılar vardı. Ancaq bizdə afişaya “18+” da yazsan, yenə uşaqları gətirəcəklər. İnanın, üç yaşında uşağı gətirəcəklər, çıxanda da söyüb çıxacaqlar ki, “bu, nə tamaşadı? Uşaqları nəzərə alın!” və s. Bu bizim ən çox qarşılaşdığımız problemlərdən biridir.
– Bəs “Solğun çiçəklər” necə “Solğun sevgilər”ə çevrildi?
– Düzdür, bu tamaşa yuxarı yaş həddi üçündür, amma açıq-saçıq səhnələr yox idi, axı?! Bir az personajların ehtiraslarını, emosiyalarını göstərməyə çalışmışdıq. Sadəcə gələndə maraqlanmaq lazımdır. “Solğun çiçəklər” tamaşası uşaq üçün ola bilməz, axı?! Cəfər Cabbarlının yazdığı pyesdə Pəri durmadan “Öp məni, Bəhram, öp məni!” deyir. Biz bu “öp məni”ni, Pərinin ehtirasını, yanğısını necəsə göstərməliydik, ya yox? Biz də onu rəqslə göstərdik. Aktyor Elnur İsmayılzadə çox gözəl xoreoqrafiya qurmuşdu.
– Günay Əhmədlə Türkay Cəfərli də rollarını yaxşı reallaşdırmışdılar.
– Onu da deyim ki, o rəqs cəmi iki günə qurulmuşdu, məşqlərə də bir saata yaxın vaxt sərf olundu. Ümumiyyətlə, tamaşa özü 12 günə hazırlanıb.
– Səidə xanım, səhnədə müxtəlif növ fiziki məhdudiyyətləri olan insanlar, autizm, daun sindromlu insanlar vardı. Onların hər biri fərdi yanaşma tələb eləyir. Üstəlik, həm də qeyri-peşəkardılar. Siz isə onların hamısını bir yerə yığmışdınız və 12 günə tamaşa qurdunuz. Məşqlər necə keçdi? Bu çətinliklərin öhdəsindən necə gəlirdiniz?
– Üstəlik, bir neçəsi işləyir. Ona görə də, heç kimin işinə mane olmamaqdan ötrü məşqlərimizi, adətən, axşam 5-dən sonraya salırdıq. Ancaq gecə 12-1-ə kimi məşq eləyirdik. Hərdən mən “evə getmək vaxtıdır” deyəndə onlar özləri deyirdilər ki, olar, bir az da məşq eləyək? Gələk çətinliklərə. Əgər səhnədə o müxtəlif məhdudiyyətləri olan dostlarımızla təkcə mən ünsiyyətdə olmalı olsaydım, bacarmazdım. Tamaşada iştirak eləyən peşəkar aktyorlarımız çox kömək eləyirdilər. Məsələn, əlil arabasında olan iştirakçının səhnəyə çıxmağa çətinlik çəkdiyini görəndə məşqi dayandırıb ona yardım edirdilər. Ümumiyyətlə, teatrda hər kəs məhdudiyyətli həmkarlarına çox həssas yanaşırdı. Eləcə də fiziki məhdudiyyətli insanlar zehni məhdudiyyətli insanlara qarşı həssas idilər və onlarla ünsiyyət qurmağımıza kömək edirdilər. Belə gözəl bir ünsiyyət zənciri yaranmışdı. Bunu ancaq görərək anlamaq, hiss eləmək olar. Heç kim heç kimi qınamırdı, orda bir sevgi çənbəri vardı sanki. Mən Türkayla bundan əvvəl bir dəfə işləmişəm. Şəxsiyyətinə çox bələd deyildim və onu səhnədə tanıdım. Eynilə Günay Əhmədi də yaxından tanımırdım. Orda onun xeyirxahlığını, humanistliyini gördüm. Elnarə Hacıyeva, Ülviyyə Əliyeva və Zümrüd Qasımovanı tanıyırdım, zatən tanıdığım üçün dəvət eləmişdim tamaşaya. O səhnədə heç kim məhdudiyyətli insanlara qarşı nə ironiya elədi, nə də publikaya oynadı. Pərdə bağlananda tamaşaçı səhnədəkiləri görmür. Amma mən görürdüm ki, peşəkarlar pərdə bağlananda da o həssas münasibəti davam etdirirdilər, ehtiyacı olandan yardımlarını əsirgəmirdilər. Yəni biz o səhnədə insan olduğumuzu, insanların öz ətrafına diqqət göstərdiklərini, humanistliklərini gördük. Bu, çox gözəl bir şey idi. Mən özüm heç vaxt, hətta uşaq olanda belə, fiziki məhdudiyyətli insan görəndə qulağımı çəkməmişəm. Bunu mənə heç kim öyrətməyib – nə atam, nə anam, nə qardaşım, nə də başqa biri. “Onlar da bizim kimidir” deyən olmayıb, mən bu şeylərlə böyüməmişəm, yalan deyərəm. Mükəmmələmmi? Yox. Mənim də çox böyük səhvlərim, yanlışlarım var. Sadəcə düşünmüşəm ki, bir gün mənim də başıma nəsə gələ bilər. Belə şeydən kim sığortalanıb? Bu gün bizdə olmaz, amma dünyaya gətirdiyimiz uşaqda nəsə ola bilər. Kimsə ona baxanda qulağını çəksə, bizə xoş gələr? Kimsə ələ salsa, xor baxsa, xoşumuza gələr? Bu, çox pis şeydir. İnsanlar var ki, o adamlardan iyrənirlər, ağzının suyundan və s. Onları da qınamıram, xarakterdir də! Mən iyrənmirəm. Ağız suyu hamımızda var. Kimdəsə içəridə qalır, kimdəsə axır gedir. O qədər insan var ki, cavankən çox diqqətli, vasvası olur, amma yaşlananda qarın qazını saxlaya bilmir. Bir şeyi də demək istəyirəm. Tamaşa bitəndən sonra orda oynayan məhdudiyyətli insanlar ağlayırdılar. Və ertəsi gün bir-bir mənə zəng vurmağa başladılar ki, məşq nə vaxt olacaq? Səhnə pis şeydir.
– Bir də bayaq dediyiniz diqqət görmək məsələsi var.
– Doğrudur. Sən səhnəyə çıxırsan, insanlar səni alqışlayır və sən buna alışırsan, bunu arzulayaraq yaşayırsan: yenə çıxacağam və insanlar məni alqışlayacaq, mənə baxacaq, məni dinləyəcək. Bilirsiniz, mən “Küllücə”də məşqlər zamanı bir şey gördüm. Analar belə, uşaqlarından yorulurlar və buna görə, onları qınamaq mümkün deyil. Altını təmizlə, yedizdir, gəzdir… Heç bir ana istəməz ki, övladı məhdudiyyətli olsun, amma olanda olur. Düzdür, bəzi istisnalar var, amma belə valideynlərin əksəriyyəti uşağı ilə söhbət eləmir, çünki o uşağın o qədər problemləri, qayğıları olur ki?! Zatən uşaqlar qayğı tələb eləyirlər, amma məhdudiyyətli uşaqlara beşqat qayğı göstərmək lazım gəlir. Ana, ata uşağı ilə danışmır, halbuki o uşağın dinlənilməyə, kiminsə onunla danışmasına ehtiyacı var. Bizim studiyada bu var. Bizim studiyamız təkcə tamaşa göstərib səhnədə görünmək üçün deyil, eyni zamanda həm də onlara nələrsə öyrədirlər, onlarla danışırlar. Onlara diqqət ayırırsan, baxırsan, öpürsən, qucaqlayırsan. Qoxu gəlsə də burnunu tutmursan.
– Tamaşada mənim diqqətimi ilk çəkən və onu mənim üçün dəyərli eləyən şey – səhnədə peşəkar aktyorlarla qeyri-peşəkar, məhdudiyyətli insanlar arasındakı kontakt oldu. Ki, elə birinci səhnədən hiss olunurdu. Məni də tutdu, apardı və tamaşanın qüsurlarını mənim üçün ikinci plana keçirdi. Çünki bir tamaşaçı olaraq mənim də səhnədəkilərlə kontaktım yaranmışdı. Belə kontakt hətta peşəkarlar arasında da az hallarda mümkün olur. Hamı rolunu yüksək səviyyədə oynayır, amma sən görürsən ki, aktyorlar arasında kontakt, elektrik yoxdur. Sizin tamaşada o elektrik artıqlamasıyla var idi.
– Birincisi, bizim peşəkar aktyorlar, texniki heyət – heç kim onlara acımırdı. Mən bunu tam səmimiyyətimlə deyirəm. Əgər fikir verdinizsə, Pəri – Günay Əhməd Azadın- Xəqani Əliyevin altından döşəkcəni çəkəndə o, bir balaca büdrədi. Amma heç kim “Ay yazıq!, Ah, of!” eləmədi. Məşqlər boyunca da biz bu kəlmələri işlətməmişdik. Bilirsiniz, bütün bunların kökündə nə dayanır? Sevgi! Birmənalı şəkildə sevgi. Hansı işlə istəyirsən, məşğul ol, amma sevərək məşğul ol. Kimliyindən asılı olmayaraq, qarşındakı insanı sevməlisən. Söhbət kiminçünsə dəli olmaqdan, bayılmaqdan getmir, adi insani sevgidən gedir. Səhnədəki peşəkarlardan ikisini yaxşı tanıyırdım, digərlərini yox. Amma intuisiyam məni heç vaxt aldatmır. Mən onları araşdırmışam, işlərinə baxmışam. Yəni tanımadıqlarımı “tık” eləyib dəvət eləməmişəm və iki məşqdən sonra yanılmadığımı gördüm. Əgər yanılmış olsaydım, yəqin ki, bir bəhanə gətirib onları uzaqlaşdırardım.
– Tamaşa repertuarda qalacaq, yoxsa bir dəfə göstərildi və bitdi?
– Qalacaq, oynayacağıq. Yəqin ki, bu yaxınlarda tarixləri də məlum olacaq.
– Səidə xanım, siz həm də kinorejissorsunuz. Bildiyim qədərilə, İranda Təhminə Milaninin kurslarında olmusunuz, Sankt-Peterburqa kurslara gedirsiniz.
– Sankt-Peterburqda Mədəniyyət institutunda təhsil alıram, beşinci kursdayam. İranda bir həftəlik kursa getmişəm. Təhminə Milani ilə də görüşdüm. Orda qalmaq imkanım olmadığına görə, o, mənə öz dərslərindən ibarət disklər verdi – 48 diskdir. Artıq beş-altısına baxmışam. Sankt-Peterburqda, dediyim kimi, artıq beşinci kursdayam. Əslində bu il sənədlərimi ÜDKİ-də magistraturaya vermək istəyirdim. Amma müəllimlərimdən biri – Sergey Morozov qoymadı. Dedi ki, mən istəyirəm, sən sənədlərini Peterburqda Teatr akademiyasına verəsən və burda oxuyasan. Əgər kinoya bu qədər bağlısansa, “Lenfilm”ə gedərsən. Mən də fikirləşdim ki, doğru deyir.
– Bu qədər səyin, zəhmətin nəticəsi yaxşı bir film olmalıdır.
– Artıq “Buzovnanın Məmmədağası” adlı bədii qısametrajlı bir film çəkmişəm. Gələn həftə montaj və rəng korreksiyası üçün İrana gedəcəyəm. Həmişə qısametraj deyirəm, sonra uzun film çıxır montajdan. Yenə də, hələlik qısametraj olmasını nəzərdə tutmuşam.
– Kinoda sizi ən çox hansı janr, hansı üslub cəlb eləyir?
– Mənə həmişə tragikomediyalar maraqlı gəlib. Sırf dram, faciəni sevmirəm, mənə ağır gəlir. Sırf komediyanı da sevmirəm, həm çox yüngül görünür, həm də komediyalar bir-birinə çox bənzəyir.
– Həm də tragikomediya janrı həyata daha yaxındır.
– Hərdən bir əhvalat danışırsan, əslində çox kədərli əhvalatdı, amma içindən gülməli bir məqam çıxır və hər şey dəyişir. Ona görə, tragikomediya janrı mənə daha yaxın gəlir. Məsələn, anamla bağlı bir əhvalat var. Nənəm- anamın anası can üstəymiş. İki gündən bir “ölür” xəbəri gəlirmiş, anam da 400 kilometr yol gedirmiş ona çatmaq üçün, orda məlum olurmuş ki, yox, hələ ölmür. Bir dəfə, iki dəfə, üç dəfə, dörd dəfə. Axırda anam yorulub. Son dəfə o cür çağıranda bütün yol boyu öz-özünə deyirmiş ki, birdən ölməz, onda yenə o boyda yolu qayıtmalı olacağam. Çatanda görür ki, anası artıq keçinib. O ərəfədə də anamın bəzi ailəvi problemləri vardı, bütün fikri-zikri o problemlərdə olurdu. Yasda da eləcə başını aşağı salıb fikirli oturubmuş. Bacısı buna deyib ki, elə ağlamalıyıq ki, sonra arxamızca “analarını yaxşı ağlamadılar” deməsinlər. Beş bacıydılar. Təsəvvür eləyin: kim-kimdən sonra ağlayacaq deyə xor qurublar. Bir dövrə gedirlər, növbə anama çatanda fikirdən ağı demək yadından çıxır. İkinci dövrədə camaat artıq anama baxmağa başlayır. Xalam da bunu görür. Bir də həmin vaxt kəndi ilan basıbmış. Xalam əl atıb anamı çimdikləyir ki, ayılsın. Anam elə bilir ki, ilan sancdı, qışqırıb ayağa qalxır. Xalam tez onun ağzını qapayır. Anam da “buraxın, məni ilan çaldı” deyib çırpınır. Anamı zorla evə salırlar. Xalam da deyir ki, bəs, ay camaat, bayaqdan şokdaydı, ona görə ağı demirdi, gördünüz də, özünə gələndə neynədi?! O yasdan sonra bütün kənd üç saat ağı deyib üzünü cıran xalalarımdan yox, anamdan danışıb. Ki, onu kədərdən huş aparmışdı, sonra birdən ayıldı, vahimələndi, dəli kimi ayağa qalxıb qiyyə çəkdi. Əslində gülməli əhvalat deyil. Amma cəmiyyətimiz anamızı ürəyimiz istəyən kimi ağlamağa imkan vermir və faciənin içində belə komik məqamlar yaşanır. Ümumiyyətlə, biz tamaşaya baxmağı sevirik, bizim toylarımız da tamaşadır, yaslarımız da. Həyatımız başdan-başa oyundur, hər şeyi başqaları üçün eləyirik.
– Maraqlı bir film gözləyirik sizdən. Belə görürəm ki, dünya kinosundan fərqli olaraq, bizim kinoda qadınlar haqqında özlərindən başqa heç kim danışmayacaq.
– Elədir. Mənim ətrafımda o qədər maraqlı qadın var ki! Hamısı bir-birindən fərqlənir, hər biri bir qəhrəmandır. Mən də elə onlar haqqında çəkmək istəyirəm. “Dörd qadın” adlı bir film eləmək istəyirəm, dostlarımı çəkəcəyəm.
– Uğurlar! Filmi də gözləyirik.
Söhbətləşdi: Aygün Aslanlı
