Sovet vaxtı dərsliklər, müəllimlər 8 Martı bizə “Analar günü” kimi təlqin edirdilər, sanki uşaq doğmayan qadın deyildi. 11 ildə köçkünlük üzündən altı orta məktəb dəyişmişəm, onun biri Rusiyada olub, amma bircə müəllim belə bizə deməyib ki, 8 Mart anaların günü deyil, qadınların bərabərlik uğrunda savaşa başladıqları gündür.
Sovet dağıldı, Klara Setkin və Roza Lüksemburqun adını yaxından uzaqdan tanımayan qadınlar və kişilər bu günü gül, hədiyyə, duxi, restoran, “bütün qadınlar çiçəkdir” və ya “qadın anadır, müqəddəsdir” ovqatı ilə qeyd eləməkdə davam elədi. Halbuki, 8 Mart bərabərlik günündə, minlərlə qız qardaş qorxusundan hədiyyə aldığı gülü evlərinə apara bilmədi qorxusundan.
Zaman dəyişdi, informasiya əlçatan oldu, dünya trendləri, dünyada sivil insanların uğrunda savaşdıqları dəyərlərin səsi-sorağı bizə də gəlib çatdı və öz təsirini buraxdı. Nəhayət, ölkə tarixində bəlkə də ilk dəfə azərbaycan qadını 8 martı məhz “Bərabərlik günü” kimi qeyd eləməyə cəhd etdi. Plakat hazırladılar, kosmetik vasitələrini 8 Mart günü bəzənib, hansısa eqoistin gözünə gözəl görünməyə çalışmaq yerinə, plakat üçün rəng kimi istifadə elədilər. Nəticə də bu oldu ki, paytaxtın yerli rəhbərliyi Qadınların yürüşünə icazə vermədi.
Əslində, təəccüblənəcək elə bir şey yoxdu. O idarələrdə oturanların çoxunun kişilər olduğunu nəzərə alsaq, qadınlar olsa belə, onların da çoxunun öz həmcinslərinin azadlığına nifrət etdiklərini nəzərə alsaq, aydındır ki, niyə icazə vermirlər. Qadına qarşı düşmənçilik bir yana, daha bir məsələ də, ümumiyyətlə bir yerə toplaşan, nəsə tələb edən, lap bu tələb siyasi olmasa belə, toplananlar müxalifət-filan olmasa belə, hakimiyyət toplanmalardan, yürüşlərdən, tələblərdən qorxur. Ona görə də, qeyri-siyasi yürüş, qeyri-siyasi tələb belə, qorxu, şübhə ilə qarşılanır və əngəllənir.
Qadın yürüşü qadağa, LGBTI yürüşü qadağa, Kitab oxuma aksiyası qadağa, şortik geyinmə aksiyası qadağa ilə qarşılanır. Bütün sivil, dünyavi nə varsa, qadağan edilir və əngəllənir.
Onda bir sual yaranır. Siz dünyavi, sivil olan hər şeydən qorxursunuzsa, dini fanatizmdən niyə qorxursunuz? Üç-beş adam bir yerə toplaşıb namaz qılanda qorxursunuz, hicab tələb edəndə qorxursunuz, ölkədə şəriət qurmaq istəyirlər deyə ödünüz qopur axı.
Bəs şəriətdən belə qorxduğunuz halda, o şəriət, dini fanatizm təhlükəsinin qarşısında dura biləcək ən şəbəkələşmiş qrupları niyə sıxır, niyə onlara sizin bərbad günə qoyduğunuz ölkədə bir balaca azadlıq havası yaratmağa mane olursuz? Axı dini fanatizmin də, şəriətçilərin də ən çox düşmən olduğu, nifrət etdiyi, təhlükə kimi gördüyü elə məhz azad qadındır, LGBTI-dir, kitabdır, azad geyim təbliğ edən qruplardır. Siz bu qruplara şərait yaratmaq, dini fanatizmə qarşı dayanmaqlarına kömək etmək, onları dəstəkləmək əvəzinə, niyə sıxır, niyə şəriətçilərin dəyirmanına su tökürsünüz, öz trollarınızın təbirincə desək? Hacı Talenin şəriət ölkəsi qurmasından ödünüz qopur, amma o şəriəti ən çox istəməyən, o şəriətə qarşı ən güclü dirənən qrupları sıxırsınız.
Ölkədə qadının azadlıq, bərabərlik istəməsinin, LGBTI-nin təhlükəsiz yaşamasının, kitabın, azad geyim tərzinin sizə, hökümətə, daxili və xarici siyasətinizə nə kimi təhlükəsi ola bilər axı? Niyə özünüz öz məzarınızı qazır, ölkəni o qorxduğunuz İrana dönməkdən xilas etmək istəyənləri hədəf alırsınız?
Ümumiyyətlə, sağlı-sollu, iqtidarlı-müxalifətli sizin qadınla, bərabərliklə düşmənçiliyinizin səbəbi nədir?
Qadını sıx, LGBTI-ni həbs elə, polis bölmələrində döy, kitab, şortik aksiyalarını dağıt, sonra da dad elə ki, qoymayın, Hacı Tale ölkədə şəriət qurur. Quracaq da. Buna şəraiti özünüz yaradırsız.
